روابط ايران و پاكستان؛ ضرورت ژئوپليتيكي و امنيتي كردن ساختاري در سياست خارجي منطقه اي

عوامل و بسترهاي بوجود آورنده روابط ايران و پاكستان و چالش آميز بودن يا نبودن اين رابطه مبناي جهت گيري منطقه­اي مختلف هر يك از اين دو كشور بر له يا عليه يكديگر بوده است. از جمله، روابط ايران و اعراب خليج فارس، مسئله گروه­هاي تروريستي ساكن در پاكستان، مسئله سوريه و يمن، بهار عربي، روابط با هند و.... . با وجود ساختار امنيتي سياست خارجي ايران و پاكستان در قبال يكديگر، كار اين دو كشور هيچ گاه به درگيري نكشيده است و هم ايران و هم پاكستان سعي كرده­اند، تعادل را در روابط في ما بين رعايت كنند. به زعم پژوهش حاضر مهمترين عامل تعادل در روابط ايران و پاكستان با وجود چشم انداز سياست خارجي، اضطرار ژئوپليتيكي و همسايگي دو كشور است. بر همين اساس سوال اصلي اين است كه، اصولاً روابط ايران و پاكستان بر چه مبنايي شكل گرفته و جهت گيري شده است؟ در پاسخ به اين سوال فرضيه اساسي اين پژوهش، روابط ايران و پاكستان بر اساس سياست خارجي امنيتي شده هر دو كشور نسبت به هم بوده و مهمترين عامل ثبات در روابط في مابين ضرورت ژئوپليتيكي و همسايگي است كه مثابه يك وزنه تعادل طرفين را از درگيري­هاي مستقيم و راديكال بر حذر مي­دارد و آنها را وادار مي­كند كه به منافع مشروع يكديگر احترام بگذارند.