تعيين شيوع و ريسك اختلالات اسكلتي-عضلاني در كاركنان يك واحد صنعتي

مقدمه: اختلالات اسكلتي عضلاني يكي از عوامل شايع آسيب هاي شغلي و ناتواني در كشورهاي صنعتي و كشورهاي در حال توسعه مي باشند. اين مطالعه با هدف تعيين شيوع اختلالات اسكلتي-عضلاني و ارزيابي ريسك ابتلا به اين اختلالات در كاركنان يك شركت نفتي صورت پذيرفت.روش ها: در اين مطالعه مقطعي، كليه 35 نفر از كاركنان واحد آيزوماكس يك شركت صنعتي شركت كردند. از پرسشنامه ي نورديك براي تعيين شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني و از روش هاي RULA و REBA به منظور ارزيابي ريسك ابتلا به اختلالات اسكلتي عضلاني استفاده شد.نتايج: بيشترين اختلالات موجود در پرسنل واحد آيزوماكس، مربوط به ناحيه كمر (22.4 درصد) و كمترين اختلالات، مربوط به ناحيه آرنج (4.1 درصد) گزارش شد. ارتباط معني داري بين سن و سابقه كار با شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني وجود داشت(P 0.001). بيشترين و كمترين اختلالات نيز براساس نوع شغل، مربوط به كارمندان عمليات و سركارگردان مي باشد. نتايج حاصل از ارزيابي پوسچر به روش REBA نشان داد 10درصد از پوسچرها داراي ريسك پايين ، 60 درصد داراي ريسك متوسط و 30 درصد از پوسچرها داراي ريسك بالا مي باشند. نتايج حاصل از ارزيابي پوسچر به روش RULA نيز نشان داد كه 50 درصد پوسچرها داراي سطح 2(تحقيقات دقيق و بيشتري بر روي پوسچر صورت بگيرد و احتمالا تغييراتي نيز لازم است) و 50 درصد داراي سطح 3(به زودي تغييرات و اصـلاحات و نيـز تحقيقـات دقيق تر صورت بگيرد) مي باشند.نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي به دست آمده مي توان چنين نتيجه گرفت كه ريسك و شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني در جمعيت مورد مطالعه به ويژه در شغل عمليات بالا است و نياز به مداخله ارگونوميك مي باشد.