تأثير آموزش گروهي مهارت‌هاي زناشويي مبتني بر رويكرد پذيرش و تعهد بر بهزيستي ذهني، باورهاي ارتباطي غيرمنطقي و صميميت زنان

هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير آموزش گروهي مهارت­هاي زناشويي با رويكرد پذيرش و تعهد بر بهزيستي ذهني، باورهاي ارتباطي غيرمنطقي و صميميت زنان در شهر رشت پرداخت. جامعه آماري شامل  زنان متأهل شهر رشت بوده و نمونه تحقيق نيز 30 نفر زن متأهل داراي معيارهاي ورود بوده كه با روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) جايگزين شدند. طرح پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با پيش‌آزمونپس‌آزمون و گروه گواه بود و جهت گردآوري داده از پرسشنامه بهزيستي ذهني كي­يز و ما گيارمو (2003)، مقياس­ باورهاي ارتباطي آديلسون و اپشتاين (1982) و مقياس صميميت اكسيس­جي واكر و ليندا تامپسون (1983) استفاده شد. گروه آزمايش در قالب 10 جلسه آموزش  گروهي مهارت­هاي زناشويي با رويكرد پذيرش و تعهد را دريافت كرد و گروه گواه، هيچ درماني دريافت نكرد. جهت تحليل داده­ها از  آزمون  تحليل كوواريانس چند متغيره استفاده شد. تحليل داده هاي پس آزمون، نمرات بالاتري در بهزيستي ذهني و صميميت و نمرات پايين تري در  باورهاي ارتباطي شركت­كنندگان را نشان داد. اين تغييرپذيري داده ها آشكار ساخت كه آموزش گروهي مهارت­هاي زناشويي با رويكرد پذيرش و تعهد بر بهزيستي ذهني، باورهاي ارتباطي و صميميت زنان اثربخش بوده است. مي­توان نتيجه گرفت كه آموزش گروهي مهارت­هاي زناشويي با رويكرد پذيرش و تعهد يك درمان مؤثر و قابل قبول براي بهبود بهزيستي ذهني، باورهاي ارتباطي و صميميت است.