زن آرماني و اثيري در منظومۀ عاشقانۀ هشت‌بهشت اميرخسرو

هدف پژوهش حاضر بررسي وضعيت زنان در منظومۀ عاشقانۀ هشت بهشت اميرخسرو دهلوي است. مثنوي هشت‌بهشت  به جنبه‌هاي متعدد آرمان‌شهر زنان اشارات فراواني مي­كند. روش تحقيق در اين مقاله موردي زمينه‌اي با رويكرد همبستگي است و كوشش شده تا با استفاده از روش تحليل محتوا معيارهاي زن خوب را از ديدگاه  اين  شخصيت مورد تحليل و ارزيابي قرار دهد. طرح جايگاه زن در خانواده و اجتماع و ارائه راهكار كاربردي در اين زمينه يكي از مضامين اساسي اميرخسرو در ارائۀ مدينۀ فاضله در شهر آرماني هشت‌بهشت است. رسيدن به جامعۀ آرماني كه او  در نظر داشته با معيارهاي جامعۀ زمانۀ او بيشتر هماهنگ و مرتبط است. درون‌مايۀ داستان هشت‌بهشت  پيمان‌شكني زنان و تظاهر آنان به ستر و صلاح است. او در اين منظومۀ عاشقانه هر جا‌ كه شرايط را مناسب ديده است، در خلال داستان‌هاي پراز نشاط، دستاويزي براي تعليم و موعظه به «زن» يافته، اذعان كرده است. مطابق نتايج تحقيق، تعهد و وفاداري زن براي زندگي بهتر و به دست آوردن آرامش واقعي دنيا و آخرت ضروري است.