بلاستوسيستيس هومينيس: پاسخ به درمان در كودكان آلوده علامت دار زير هفت سال؛ يك گزارش كوتاه

مقدمه: آلودگي با بلاستوسيستيس هومينيس در افراد با سنين مختلف طي سال هاي اخير به كرات گزارش شده است. عدم تشخيص صحيح آزمايشگاهي و نيز عدم آگاهي كافي پزشكان از امكان بيماري زا بودن اين تك ياخته روده اي باعث شده اين عفونت و علائم گوارشي آن در فرد مبتلا مدت ها باقي بماند. در اين مطالعه اثر درماني مترونيدازول در كودكان حاضر در مهدهاي كودك شاهرود كه با بلاستوسيستيس هومينيس آلوده و داراي علائم گوارشي بودند مورد ارزيابي قرار گرفته است. مواد و روشها: بيست كودك زير 7 سال مبتلا به بلاستوسيستيس هومينيس داراي علائم گوارشي شامل دل درد، اسهال، بي اشتهايي، نفخ و تهوعاستفراغ درمان دارويي شدند. تمام اين كودكان به مدت 7 روز mg/kg 40-30 مترونيدازول را در سه دوز خوراكي دريافت كردند و روند بهبودي در آنها ارزيابي شد. ميزان پارازيتمي در اين كودكان (قبل و بعد از درمان) و همچنين در 7 كودك آلوده به بلاستوسيستيس هومينيس و فاقد علائم گوارشي نيز بررسي گرديد. يافته ها: پس از تجويز مترونيدازول علائم دل درد و اسهال در تمام كودكان درمان شده((100%)20/20) و ساير علائم شامل بي اشتهايي، نفخ و تهوع استفراغ تقريبا در نيمي از آنها بهبود يافت. بعلاوه پس از درمان در آزمايش مدفوع 18 نفر از اين كودكان بلاستوسيستيس مشاهده نگرديد، ولي در 2 كودك ديگر تعدادي انگل يافت شد. آناليز ميزان پارازيتمي در نمونه هاي كودكان داراي علائم باليني و فاقد علائم باليني ارتباط معني داري را بين وجود علائم باليني و پارازيتمي بالاتر نشان داد (0.001=P). نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه مترونيدازول مي تواند عفونت ناشي از بلاستوسيستيس هومينيس و علائم باليني ناشي از آن را در كودكان زير هفت سال به ميزان قابل توجهي كاهش دهد. لذا توصيه مي شود پزشكان و پرسنل آزمايشگاه ها به افزايش كيفيت تشخيص آزمايشگاهي و كلينيكي اين تك ياخته توجه بيشتري داشته باشند. كاربرد روش هاي درماني نيز در صورت مشاهده علائم باليني مدت دار توصيه مي شود.