بازتواني ورزشي در بيماري قلبي؛ يك مطالعه مروري سيستماتيك

مقدمه: بيماري قلبي يكي از شايعترين بيماري ها در جهان مي باشد. بيماران مبتلا بايد براي مدتي طولاني درمان شوند و براي بازگشت به زندگي فعال بازتواني قلبي برايشان انجام شود. بين ميزان مرگ و مير و سطح فعاليت بدني بيماران قلبي ارتباط منفي وجود دارد. بازتواني ورزشي بخش مهم و موثري از مراقبت هاي جامع بيماران قلبي را تشكيل مي دهد كه علاوه بر كنترل بيماري، پيشرفت آن را كند نموده و علايم بيماري را بهبود مي بخشد. از اين رو اين مقاله با بهره گيري از شواهد علمي، اثرات مفيد بازتواني ورزشي و ويژگي هاي تمرين را در بيماران قلبي مرور مي كند. مواد و روش ها: در اين مقاله جهت جستجوي مقالات از پايگاه هاي اطلاعاتي Google scholar، PubMedو Scopus و مقالات فارسي زبان استفاده گرديد. نتايج: انجام فعاليت بازتواني ورزشي توسط بيماران قلبي آنان را در انجام امور روزانه زندگي توانا مي سازد و ورزش قابليت عملكردي آنان را ارتقاء مي دهد. ميزان شركت در برنامه بازتواني ورزشي با مرگ و مير نسبت عكس دارد. نتيجه گيري: ورزش با شدت بالا عملكرد قلبي و قابليت ورزشي را بهبود مي بخشد. نوع، شدت، تواتر، لزوم نظارت بر بازتواني ورزشي به طور اختصاصي با توجه به علايم بيمار تعيين مي شود.