اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيك بر رفتارهاي مخاطره‌آميز، افسردگي، اضطراب و استرس در بيماران مبتلا به ايدز

مقدمه: رفتاردرماني ديالكتيكي يكي از رويكردهاي درماني نوين مبتني بر رويكرد شناختي رفتاري است. اين پژوهش با هدف بررسي تاثير اين روش درماني بر رفتارهاي مخاطره آميز، افسردگي، اضطراب و استرس در بيماران مبتلا به ايدز با استفاده از طرح مطالعه موردي انجام گرفت. مواد و روش ها: در يك بررسي تك موردي آزمايشي از نوع خط پايه چندگانه فرايند درمان بر روي دو آزمودني مبتلا به بيماري ايدز انجام گرفت كه پيش از مداخله، حين مداخله و پس از مداخله با استفاده از مقياس تكانشگري بارت و مقياس افسردگي، اضطراب و استرس لاويبوند و لاويبوند مورد ارزيابي قرار گرفتند. يافته ها: نتايج نشان داد، اين درمان به كاهش علائم رفتارهاي مخاطره آميز و افسردگي، اضطراب و استرس منجر مي شود. ميزان بهبودي در رفتارهاي مخاطره آميز پس از 8 جلسه درمان براي بيمار اول 51% و ميزان بهبودي براي بيمار دوم 43% است و ميزان بهبودي كلي براي هر دو بيمار 44% است. ميزان بهبودي در خرده مقياس هاي افسردگي، اضطراب و استرس پس از 8 جلسه درمان براي بيمار اول 44% و ميزان بهبودي براي بيمار دوم 47% است و ميزان بهبودي كلي براي هر دو بيمار 44% و ميزان بهبودي كامل در خرده مقياس ها 44% بود. نتيجه گيري: تاثيرات مثبت درمان ديالكتيك بر سلامت روان و رفتارهاي مخاطره آميز حاكي از اثربخشي باليني آن بر درمان رفتارهاي مخاطره آميز و علائم افسردگي، اضطراب و استرس در بيماران مبتلا ايدز مي باشد.