تحليلي بر نيازهاي آموزشي اعضاي هيئت علمي به منظور توانمندسازي آنان در دانشگاه علوم پزشكي شهركرد

مقدمه و هدف: اعضاي هيئت علمي سرمايه هاي اساسي يك دانشگاه بوده و ارتقاء توانمندي آموزشي آنان منتج به توانمندي سيستم آموزشي و تربيت نيروي انساني با مهارت و تبحر مي باشد. لذا نياز سنجي آموزشي در جهت توا نمندسازي بيشتر انان جزئي جدائي ناپذير از برنامه ريزي آموزشي محسوب مي شود. روش ها: پژوهش حاضر مطالعه اي توصيفي به روش مقطعي است كه در آن 65 درصد از اساتيد دانشگاه به روش سرشماري وارد مطالعه شدند و از پرسشنامه اي پژوهشگر ساخته با روايي و پايايي تاييد شده به عنوان ابزار جمع آوري اطلاعات استفاده كردند و نتايج حاصل از طريق نرم افزار SPSSتجزيه و تحليل گرديد. يافته ها: در اين مطالعه بيشترين الويت از نظر اساتيد به ترتيب شامل: حيطه ي روش هاي نوين و فنون تدريس (68%)، حيطه ي راهنمايي و مشاوره ي آموزشي(62%)، حيطه ي روش هاي ارتقائ حرفه اي(61%)، حيطه ي ضوابط ومقررات دانشگاهي(58.3)، حيطه ي كاربرد رايانه در آموزش(55%)، حيطه ي عملكرد مبتني بر شواهد(47%)، حيطه ي روش هاي ارزيابي دانشجو (43%)بود. همچنين در اين مطالعه بين مرتبه ي علمي اساتيد و تمايل آنان به برگزاري گارگاه ها به صورت مجازي يا حضوري تفاوت معني داري مشاهده نشد 0.043=p و بين گروه هاي پايه و باليني و تمايل آنان به برگزاري كارگاه ها به شكل هاي حضوري و مجازي نيز تفاوت معني داري وجود نداشت 0.053=p و مي توان گفت تمايل به برگزاري كارگاه ها به شكل حضوري در همه ي مرتبه هاي علمي از دو گروه پايه و باليني بيشتر از شكل مجازي بود. نتيجه گيري: برگزاري دوره هاي آموزشي توانمندسازي اساتيد بصورت كاربردي ضروري به نظر مي رسد و در برگزاري كارگاه ها بايد اولويت هاي آموزشي در نظر گرفته شود.