تأثير بلندمدت فلاكت اقتصادي بر اميد به زندگي در ايران

مقدمه: اميد به زندگي به عنوان يكي از شاخص هاي مهم سلامت، اثر چشم گيري بر رفاه اجتماعي، توسعه اقتصادي و سرمايه انساني دارد. بر اين اساس، هدف اصلي اين مطالعه بررسي عوامل مؤثر بر اميد به زندگي در ايران و با تأكيد بر فلاكت اقتصادي مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه با استفاده از داده هاي سري زماني 1395-1370 به بررسي رابطه بلندمدت بين اميد به زندگي، شاخص فلاكت، سرانه مخارج عمومي سلامت، شاخص توليد مواد غذايي، نرخ بي سوادي و شهرنشيني پرداخته است. به اين منظور از آزمون هم جمعي (هم انباشتگي) يوهانسن استفاده شده است. هم چنين، تحليل داده ها و نتايج به كمك نرم افزار Eviews9.0 انجام شده است. يافته ها: بر اساس نتايج به دست آمده از برآورد مدل، شاخص توليد مواد غذايي، سرانه مخارج عمومي سلامت و شهرنشيني، اميد به زندگي را در بلندمدت افزايش و شاخص فلاكت و نرخ بي سوادي، اميد به زندگي را در بلندمدت كاهش مي دهند. يك درصد افزايش در شاخص فلاكت، اميد به زندگي را در بلند مدت 0/27 درصد كاهش مي دهد. نتيجه گيري: اتخاذ سياست هاي مناسب جهت كاهش نرخ بيكاري و تورم، مي تواند به ارتقاي اميد به زندگي در كشور كمك كند.