بررسي تأثير درمان گروهي مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودكارآمدي و هموگلوبين گليكوزيله‌ي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو

سابقه و هدف: ديابت، يك بيماري مزمن و متضمن خطر بالاي ناتواني و مرگ است. به‌خصوص هنگامي‌كه سبك زندگي فرد مناسب نبوده، پيروي از درمان پزشكي كم يا نامنظم شود و او پايبند به انجام رفتارهاي خودمراقبتي نباشد. بنابراين هدف اين مطالعه، بررسي تأثير درمان ACT بر خودكارآمدي و HbA1C بيماران مبتلا به ديابت نوع دو بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به‌صورت كارآزمايي باليني مي‌باشد. با روش نمونه‌گيري در دسترس، تعداد 60 نفر از مراجعه‌كنندگان به بيمارستان صنعت نفت انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه مداخله و كنترل قرار گرفتند. گروه مداخله علاوه‌بر درمان پزشكي روتين خود، درمان ACTرا هم در 8 جلسه درماني 12۰ دقيقه‌اي به‌صورت هفته‌اي يك جلسه دريافت كردند. در حالي‌كه گروه كنترل فقط درمان پزشكي روتين خود را ادامه دادند. زمان اجراي پرسشنامه‌ي خودكارآمدي و انجام آزمايش خون در هر دو گروه، قبل و بعد از اجراي پژوهش بود. نتايج: جهت تجزيه و تحليل داده‌ها، از آزمون تحليل كوواريانس استفاده شد. نتايج نشان داد در گروه مداخله نسبت به گروه كنترل سطح خودكارآمدي به‌طور معناداري بالاتر (0/718 ±44/66، P 0.001) وHbA1C به‌طور معناداري پايين‌تر (0/032 ±1/33، P 0.001) مي‌باشد. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي حاصل، درمان ACT بر افزايش خودكارآمدي و كاهش HbA1Cدر مبتلايان به ديابت نوع دو و درنهايت كاهش عوارض و مرگ‌ومير ناشي از اين بيماري، مؤثر است.