بررسي عوامل سقوط دولت صفويه از نگاه ابن‌خلدون

موضوع سقوط دولت‌ها از زمان‌هاي قديم مورد توجه متفكران علم اجتماع، فيلسوفان، تاريخ‌نگاران و علماي علم سياست قرار داشته است. اين گروه‌ها معتقدند بر جريان تاريخ در خصوص انحطاط دولت‌ها قوانيني حاكم است. تحقيق بنيادي موجود بر مبناي نظريه انحطاط ابن‌خلدون و با بهره‌گيري از روش كيفي ـ تبييني در پي آن است كه به اين سوال پاسخ دهد كه سلسله صفويه به چه دلايلي سقوط كرد؟ فرضيه اين پژوهش آن است كه زوال عصبيت در كنار تجمل طلبي و فساد دولتمردان؛ اصلي‌ترين عوامل سقوط سلسله صفويه بوده‌اند. نگارندگان اين پژوهش ضمن بهره‌گيري از مفاهيم ابن‌خلدوني به‌عنوان چارچوب نظري تحليل عوامل سقوط سلسله صفويه، در تلاش هستند تا انديشه او را از قالب خشك نظريه‌پردازي صرف خارج نموده و با واقعيت‌هاي عيني و شرايط سياسي يك حكومت تطبيق دهند تا توانايي انطباق نظريه ابن‌خلدون با واقعيات دولتي كه در پهنه مكاني و زماني متفاوتي با دوره حيات او قرار داشته سنجيده شود.