بررسي جايگاه مصالح در نماي شهري تهران با استفاده از رويكرد توسعه پايدار شهري

در سال‌هاي اخير پس از مطرح شدن دوباره اهميت فضاهاي عمومي و ارزش زندگي شهري، نما اهميت دوباره اي يافته است. نماي هر ساختمان موثر در مجموعه شهري است كه در آن حضور دارد و اين تاثير را در بدنه خيابان‌ها يا ميدان‌ها مي گذارد. از ابتداي دهه 1980 ميلادي،گستره طراحي و ساخت ساختمان ها در زمينه مصالح كارآمدتر و پربازده هر روز شاهد نوآوري هاي جديد تر بوده است. در توسعه پايدار شهري يكي ديگر از عواملي كه در انتخاب مصالح نما ساختمان مطرح مي‌شود موضوع پايداري نما به ويژه سازگاري مصالح مورد استفاده در نما با محيط مي‌باشد.امروزه اكثر مصالح به كارگرفته شده در نماي ساختمان ها، تنها با نگاهي ظاهر بينانه و اقتصادي بدون هيچ توجهي به محيط زيست و اجتماع ساخته ميشود. لذا توليد و استفاده ناآگاهانه اين مصالح در دراز مدت پيامدهاي بسياري دربر دارد. با توجه به اهميت حفاظت محيط زيست از اثرات مخرب و مطرح شدن مفهوم توسعه پايدار بايد راه حلي براي استفاده از مصالح ساخت بشر ارائه شود. از آنجا كه تا به حال كمتر به موضوع مصالح نماي پايدار پرداخته شده است؛ در اين نوشتار سعي شده است تا با آشنايي شكل گيري مصالح در فرايند برداشت(شامل:استخراج،پردازش،بسته بندي،حمل)، توليد (شامل:ساخت،نصب،اجرا،نگهداري)و نصب (شامل:بازيافت،استفاده مجدد)در ساختمان از ميزان انرژي مصرفي آن ها در هر يك از مراحل، آگاهي پيدا كرد. سپس با شبيه سازي يك ساختمان در اقليم تهران با نرم افزار اكوتكت ،تفاوت مصالح مختلف نما در ميزان انرژي نهفته ساختمان بررسي شود و به اين ترتيب ميزان سازگاري با محيط زيست و پايداري هر يك از مصالح ارائه شود، تا نماي پايدار كه لازمه داشتن ساختمان پايدار است، شكل بگيرد. با توجه به نتايج به دست آمده آجر از لحاظ پايداري نسبت به بتن و سپس آلومينيوم از جايگاه بهتري براي استفاده در نماي ساختمان هاي شهر تهران برخوردار است.