بررسي آزمايشگاهي تأثير طوقه برآبشستگي گروه پايه و تكيه‌گاه پل در حضور اجسام شناور

يكي از مهم ترين دلايل ناپايداري و تخريب پل، آبشستگي موضعي در اطراف پايه و تكيه گاه آن است. در دهه هاي گذشته روش هاي مختلفي براي مقابله با آبشستگي پيشنهاد شده است كه مي توان آنها را به دو دسته كلي تقسيم كرد: روش هاي تغيير الگوي جريان و روش هاي مقاوم‌سازي ذرات بستر. استفاده از طوقه يكي از روش هاي مؤثر اصلاح الگوي جريان در كاهش آبشستگي در اطراف تكيه گاه و پايه پل است. در اين تحقيق تأثير چهار اندازه مختلف طول طوقه در پنج نسبت استغراق متفاوت بر حفاظت آبشستگي تكيه گاه و گروه پايه هاي پل با حضور اجسام شناور مستطيلي بررسي ‌شده است. تمامي آزمايش ها در شرايط جريان يكنواخت با آب زلال و تكيه گاه، جسم شناور و طوقه هاي مستطيلي و پايه هاي استوانه اي با رسوبات غيرچسبنده با mm 0.91= d50 اجرا شده است. نتايج آزمايش ها نشان مي دهد كم ترين و بيش ترين درصد كاهش آبشستگي به‌ترتيب مربوط به طوقه1.5 برابر طول تكيه گاه در حالت قرار گيري پنج سانتي متري بالاي بستر رسوبي (با كاهش 15 درصد در عمق و حجم آبشستگي) و طوقه 3 برابر طول تكيه گاه در حالت قرار گيري هم سطح بستر رسوبي (با كاهش 75 درصد در عمق و حجم آبشستگي) است.