بررسي اخلاق زيست محيطي در فرهنگ ايراني با تأكيد بر شعر ناصرخسرو

اين پژوهش بر آن است كه ضمن پرداخت مختصري به فرهنگ ايراني و شعر فارسي از دريچة زيست مهري يا اخلاق زيست محيطي، به بررسي مؤلّفه‌هاي اين موضوع با روش توصيفي - تحليلي در شعر فرزانة خراسان، ناصرخسرو بپردازد. به نظر مي‌رسد خرد ورزي و دانش آگاهي شاعر، او را واداشته است كه در جهان بيني ويژه‌اش، ضرورتِ نگرش عقلاني و اخلاقي به محيط زيست را به مخاطب شعر خود يادآور گردد تا از اين راه، انسان به عبرت و آموختن از طبيعت، قدرداني و شكرگزاري و دريافت و ادراك جايگاه خود در هستي و زنجيرة روابط انساني و غيرانساني دست يابد.

this article has no abstract