بررسي اشعار شاملو به ياري نظرية زيبايي‌ شناسي انتقادي

زيبايي‌ شناسي انتقادي مهم‌ترين دستاورد مكتب فرانكفورت است. به اعتقاد زيباشناسان انتقادي هنر اصيل بايد بتواند از قيد شباهت‌ها و همساني‌هاي القاء شده توسط سيستم حاكم خلاصي پيدا كند و در جهاني كه ماهيت معنا در آن دست‌خوش ويراني‌ست، آزادي معناسازي را محقق نمايد. در اين مقاله هنر شاملو با چنين رويكردي، به روش توصيفي‌ـ‌تحليلي بررسي شده؛ بدين ترتيب كه ابتدا شواهد از متن استخراج و سپس به ياري نظريه تحليل شده است. از آنجايي كه اشعار او پيوندي تنگاتنگ با بافت موقعيتي برقرار مي‌كنند بررسي آنها با رويكردي جامعه‌شناسانه ضروري مي‌نمايد. در اين مختصر، نگاه متفاوت شاملو به هنجارهاي معناشناختي مرسوم و نقص‌ها و كاستي‌هاي جامعة مدرن ذيل عناويني دسته‌بندي و بررسي شده است. پربسامد‌ترين هنجارشكني‌هاي معناشناختي او در حوزة باورهاي مرسوم ايدئولوژيك، تقابل‌هاي دوتايي و مظاهر جامعة مدرن رخ مي‌دهد و پربسامدترين اعتراض‌هاي صريح او ارزش‌هاي حاكم بر جوامع مدرن را نشانه مي‌گيرد. بدين ترتيب ساختار منسجم فكري شاملو كه در پس اشعارش حضور مطلق دارد به تصوير كشيده مي‌شود تا به كشف ايدئولوژي اثر و ترسيم جهان‌بيني شاعر ياري رساند.