داستان دقوقي از منظركهن الگوي پيرفرزانه يونگ

اشعار مثنوي كه آينه درون نما و رازآلود مولاناست ، به دليل پيچيدگيهاي معنايي و هنر و رزيهاي زباني، همواره از متـون باز و تفسيرپذير به شمار آمده و درباره آن از منظرهاي گوناگون سخن رفته است. نقد كهن الگـويي آثـار ادبـي از فـروع نقـدهاي روانشناختي است كه در دهه هاي اخير همچون مطالعات ميان رشتهاي ديگر رونق و روايي يافته است. ايـن مقاله كـه بـه بررسـي مضامين و تصاوير كهن الگويي پيرفرزانه در نهاد انساني دقوقي ميپردازد، راه را براي ژرفكاوي هاي بعدي آثار ادبـي مـي گشـايد و نشـان دهنـده جهاني بودن پيام انساني و احساسات شاعران هنروري همچون مولانا است. در اين پژوهش با ديد مكتـب روانكـاوي يونـگ و از منظر كهن الگويي به جهان شعري مولانا نگريسته شده و به شخصيت پررنگ و تكرار شونده پير در ديوان او پرداخته شده اسـت؛ بررسي مقايسه اي چهره دقوقي با كهن الگوي پير فرزانه يونگ، نشان دهنده شباهت بسيار و يا حتي انطباق كامل وي با آن تصوير كهن است.