كاربرد عشق در قرآن و انديشه‌هاي مولانا و هگل بر اساس رويكرد بينامتنيت

تحليل با رويكرد «بينامتنيت» ارتباط يك متن با ساير متون را بررسي مي‌كند. هدف اصلي اين پژوهش، مقايسة كاربرد عشق از منظر مولانا و هگل با تكيه بر قران است. عشق موضوعي است كه از ديرباز فلاسفه، عارفان و انديشمندان در شناخت و درك ماهيت آن كوشيده‌اند و يكي از مهم‌ترين موضوعاتي است كه همة عرفا و فلاسفه بدان نظر داشته و درباره‌اش سخن گفته‌اند. آنان عشق را جان و اساس عالم مي‌دانند كه به واسطة آن همة موجودات از ادني تا اعلي در جنبش و به‌سوي سرمنشأ عشق، يعني ذات حق‌تعالي درحركت‌اند. مولانا و هگل دو متفكّر برجسته از دو برهة زماني بسيار دور از هم هستند كه به بيان جنبه‌هاي مختلف عشق پرداخته‌اند و در آثار و نوشته‌هايشان عشق، نقشي محوري دارد. پرسش اصلي اين جستار اين است كه بارزترين وجوه مشترك ميان عشق درسروده‌هاي مولانا و آثار هگل كدام است؟ در اين پژوهش با رهيافتي توصيفي – تحليلي ابتدا به توضيح و تبيين عشق و سپس به شرح مصاديق بارز آن با استناد به آيات قران، از مثنوي و آثار هگل مي‌پردازد. در نهايت اين نتيجه حاصل شد كه آنچه در مسير دانندگي و تكامل روح انساني با تكيه بر عشق خالصانه صورت مي‌گيرد، مهم‌ترين نكته در اشتراك نظر اين دو انديشمند است.