كاربرد روش‌هاي تئوري ورشكستگي در تخصيص عادلانه منابع آب در راستاي كاهش مناقشات محيط‌زيستي (نمونه موردي: حوضه درياچه اروميه)

در سال هاي اخير، رشد روز افزون جمعيت و توسعه اقتصادي در سرتاسر دنيا منجر به افزايش تقاضا براي منابع محدود گشته و اين امر سبب ايجاد مناقشات در چگونگي بهره‌برداري از منابع مشترك شده است. در چنين وضعيت‌هاي اختلافي به منظور تخصيص بهينه و عادلانه از ابزارهاي رياضي متعددي مرتبط با تئوري‌هاي مختلف استفاده مي‌شود. با استفاده از اين تئوري‌ها مي‌توان به دركي نظامند از تعاملات بين افراد و گروه‌هاي ذينفع در مناقشات محيط زيستي دست يافت و راه‌حل‌هاي موثر عملي و استراتژيك براي مديريت و سياست‌گذاري‌هاي كاراتر ارائه نمود. تئوري ورشكستگي از جمله تئوري‌هاي نوين، كاربردي و با انعطاف پذيري بالا در مدل‌سازي مسائل مربوط به مناقشات محيط‌زيستي است. بدين منظور در اين تحقيق با استفاده از روشهاي مختلف تئوري ورشكستگي چون روش ورشكستگي نسبي(PRO) ، مقيد به ضرر يكسان (CEL)، پينايل (Pin)، مقيد به سود يكسان(CEA) ، ورشكستگي تعديل شده (AP) و تالمود(TAL) تخصيص آب سطحي حوضه درياچه اروميه بين سه استان ذينفع (آذربايجان شرقي، آذربايجان غربي و كردستان با رعايت تامين حداقل نياز اكولوژيكي درياچه اروميه به ميزان 3100 ميليون متر مكعب بررسي شد و نتايج حاصل از روشهاي مختلف با يكديگر مقايسه گرديد. بر اساس نتايج حاصل از اين مطالعه، روش CEA حداكثر ميزان تخصيص را براي دو استان كردستان به ميزان 100 درصد و آذربايجان شرقي به ميزان 93 درصد فراهم مي‌كند و رضايت دو استان از سه استان را بيش از ساير روش‌ها برآورده مي‌كند. از اينرو بر مبناي قانون تعدد، روشCEA به عنوان روش برتر در اين مطالعه انتخاب گرديد.