الگوهاي ارتباطي پزشك و بيمار: مطالعه موردي در بيمارستان شهيد صدوقي يزد

زمينه و هدف: ارتباط مناسب پزشك و بيمار منجر به اعتماد بيماران و جلوگيري از مراجعات پي در پي آن ها به پزشكان متفاوت يا سرگرداني آن ها مي شود. اين مطالعه با هدف تعيين الگوي غالب ارتباط پزشك و بيمار در بيماران سرپايي مراجعه كننده به درمانگاه بيمارستان شهيد صدوقي يزد انجام شد. روش پژوهش: مطالعه حاضر، مطالعه اي تحليلي از نوع همبستگي است كه بر روي 300 نفر از بيماران مراجعه كننده به درمانگاه تخصصي و فوق تخصصي شهيد بقائي پور انجام پذيرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه اي استاندارد شامل10 سؤال عمومي و 19 سؤال نگرش سنجي جمع آوري و به كمك نرم افزار SPSS16 و با استفاده از آزمون مجذور كاي و ضرايب همبستگي پيرسون و اسپيرمن تجزيه و تحليل شد. يافته ها: الگوي راهنمايي همكاري (57/5 درصد) به عنوان الگوي غالب ارتباطي بين پزشك و بيمار شناخته شد. الگوهاي مشاركت متقابل (37/8 درصد) و فعال منفعل (4/7 درصد) در جايگاه هاي بعدي قرار گرفتند. نوع الگوي ارتباطي پزشك و بيمار با نوع تخصص، رابطه معنادار آماري داشت (0/002 = p). نتيجه گيري: با توجه به اينكه موثرترين الگو در ارتباط پزشك و بيمار، الگوي ارتباطي مشاركت متقابل مي باشد؛ بنابراين افزايش آگاهي بيماران و تشويق آن ها براي مشاركت بيشتر در روند درمان مي تواند دستيابي به سلامت بهتر را تسهيل نمايد.