نكات تعليمي در منظومه‌هاي حماسي با تكيه بر مثنوي هفت لشكر

ادبيات تعليمي گونه‌اي از ادبيات فارسي است كه دربرگيرنده تعاليم اخلاقي و آموزش‌دهندۀ آن است. اين گونۀ ادبي كه از ديرباز مورد توجه بزرگان ادبيات فارسي بوده است با اندرزهاي آذرباد مهر سپندان، اندرز خسرو قبادان، يادگار بزرگمهر و داستان مينوي‌خرد كه بازمانده از ايران باستان است قدمت خود را به رخ مي‌كشد و با آثار شاعراني همچون فردوسي، سنايي، سعدي و ... ادامه مي‌يابد. در ميان انواع ادبي حماسه نيز اين تعاليم را در خود دارد و در ادامۀ اين مبحث آثاري همچون مثنوي هفت‌لشكر كه اثري حماسي و دربرگيرندۀ تعاليم اخلاقي است، خودنمايي مي‌كند. در اين اثر كه از شاعري ناشناس در قرن دوازدهم و محتملاً دورۀ صفويه كتابت شده است مواردي يافت مي‌شود كه نگارندگان را بر آن داشت تا به شيوۀ تحليلي و توصيفي، دربارۀ ادبيات تعليمي در اين اثر دست به پژوهش بزنند. با طرح اين پرسش‌ها كه دسته بندي ادبيات تعليمي در ادب فارسي چگونه است؟ و شاخصه‌هاي ادبيات تعليمي در مثنوي هفت لشكر كدام است؟ پس از بررسي‌ها مشخص شد كه سراينده با طرح مواردي همچون بزرگداشت خِرَد ، حمد خدا ، توكّل ، پذيرش پند پيران، طلب دعاي خير در حق ديگران و نيز با تبشير و انذار و.. به طرح موضوعات اخلاقي پرداخنه است كه مي تواند در زندگي امروزه هم كاربرد داشته باشد از سوي ديگر شيوه نصيحت گويي مشفقانه در اين منظومه و كاربرد انها در سراسر داستان نشان از ارزش واقعي اخلاقيات در نزد سراينده دارد.