عشق به وطن در شعر پايداري پارسي

شعر يكي از جايگاه‌هاي بارزي است كه اديب و شاعر در آن احساسات و دردهاي ملّت خويش را بيان مي‌كند. شاعران در دوره‌هاي مختلف تاريخ بشر، دردها و سختي‌هاي ملت خويش را بر دوش حمل نموده و در پي ترسيم چهره‌ي واقعي استعمارگران و مستبدان بوده‌اند. ظلم و ستم حاكمان و نيز تجاوز حكومت‌هاي خارجي و نيز بيگانگان به كشور ايران زمينه‌ساز شكل‌گيري ادبيات پايداري در آن گشت. در دوران مشروطه شاهد حضور بيگانگان و در رأس آنها روسيه و انگليس در ايران هستيم كه شاعران توانمندي مانند فرخي يزدي و نسيم شمال اعتراض خويش را به اين امر بيان كرده‌اند. در زمان حكومت ستمشاهي پهلوي و نيز پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران و با آغاز جنگ تحميلي و تجاوز عراق به ايران، شاعراني مانند سپيده كاشاني و طاهره صفارزاده دوشادوش ملّت به مبارزه با آنها پرداخته‌اند. مقاله حاضر كوشيده است با بررسي اشعار اين شاعران ميزان علاقه آنها به وطن و نيز لوازمي كه براي دفاع از آن را به كار برده‌اند را تبيين و تحليل كند.