تجلي ماه و خورشيد در خيال و انديشۀ شاعران، با تكيه بر شعر نظامي

ادبيّات، در هر فرم و قالبي كه باشد، بيان‌گرِ پاره­اي از ارزش­ها و انديشه هايي است كه زندگيِ فردي و اجتماعيِ انسان بر محورِ آن‌ها مي­چرخد و در شكل گيريِ اين ارزش ها و باورها مسائلِ بسياري دخالت دارد. «ماه ­و خورشيد» ازجمله عناصري بود كه بنمايهٔ مضامين ­و تصاويرِ شعريِ شاعران را مي‌ساخت. اين دو سيارهٔ ­درخشان، از ديرباز موردِ احترامِ آدميان بود­ و ريشه در اعتقادات ­و باورهاي ملي ­و مذهبيِ آنان داشت. بعضي از شاعران آگاهي­ هايي درحدِّ عامّهٔ مردم داشتند، اما برخي از آن‌ها از اطلاعاتِ دقيقِ نجومي برخوردار بودند. خاقاني، منوچهري، و نظامي، ازجمله شاعراني بودند كه علاوه‌بر علومِ ديگر، در علمِ نجوم نيز دست داشتند و بازتابِ صريحِ باورهاي نجومي، ازجمله ماه­ و خورشيد، در اشعارشان ديده مي­شود. اين مقاله به چگونگيِ تأثيرِ اين دو صورتِ فلكي بر زندگيِ انسان­ و سايرِ موجودات و بيانِ ديدگاه‌هاي شاعرانهٔ نظامي، با استناد به شواهدِ موجود در شعرش، مي­پردازد.

this article has no abstract