ارائه مدل براي روابط ساختاري سبك‌هاي دلبستگي با اعتياد به اينترنت با توجه به نقش ميانجي عزت‌نفس

هدف پژوهش حاضر، تعيين روابط ساختاري سبك‌هاي دلبستگي با اعتياد به اينترنت با توجه به نقش ميانجي عزت‌نفس در دانشجويان بود. اين مطالعه از نوع توصيفي ـ همبستگي بود. تعداد ۳۰۰ نفر از دانشجويان كارشناسي دانشگاه تبريز در سال تحصيلي 97-98 به شيوه نمونه‌گيري چندمرحله‌اي خوشه‌اي انتخاب گرديد. ابزار پژوهش شامل پرسش‌نامه‌هاي اعتياد به اينترنت يانگ (1998)، دلبستگي بزرگسالان هازن و شاور (1987) و مقياس عزت‌نفس روزنبرگ (1979) بود. تحليل داده‌ها با استفاده از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري نشان داد كه مدل اندازه‌گيري شده با مدل نظري برازش نسبتاً مطلوب دارد (RMSEA=0.04, CFI=0.91, GFI=0.92). سبك‌هاي دلبستگي علاوه بر نقش مستقيم، توانستند به‌واسطه عزت‌نفس نشانه‌هاي اعتياد به اينترنت را به‌طور معني‌دار تبيين نمايند. مبتني بر اين يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه نقص در كاركردهاي والديني و روابط ناايمن با مراقبان، عزت‌نفس افراد را تحت تأثير قرار مي‌دهد و عزت‌نفس بي‌ثبات هم با رفتارهاي مشكل‌ساز ازجمله گرايش افراطي به اينترنت مرتبط هستند. پيشنهاد مي‌شود در مداخلات پيشگيري و درمان اعتياد به اينترنت به نقش سبك‌هاي دلبستگي و عزت‌نفس اهميت ويژه داده شود.