كوچ اجباري و تبعيد ايرانيان مقيم شوروي به قزاقستان

ايرانيان مقيم شوروي همانند بسياري از اقوام ساكن آن كشور از سركوب­هاي سياسي دوران استالين مصون نماندند و قرباني سياست­هاي غير انساني و ظالمانه حكومتي شدند كه ادعاي برابري، عدالت و آزادي خلق­ها را داشت. در اين دوره، هزاران ايراني به اعدام، زندان، تبعيد، كوچ اجباري و كار اجباري در اردوگاه­هايي با شرايط طاقت­فرسا محكوم شدند. هزاران نفر از ايرانيان­ ساكن قفقاز در سال­هاي 1939-1937م. به‌ صورت دسته‌جمعي و به­ شكل خانوادگي به قزاقستان كوچانده شدند و در سال­هاي بعد نيز شمار زيادي از ايراني­هاي مقيم در ديگر نقاط شوروي به اين جمهوري تبعيد شدند. اين افراد كه عموماً در مناطق جنوبي قزاقستان اسكان يافتند، ضمن تلاش براي حفظ آداب و سنن ملي خود در تعامل با جامعه ميزبان، هويت اجتماعي، اقتصادي و سياسي جديدي پيدا كردند. كوچ اجباري و تبعيد ايراني­هاي مقيم شوروي در راستاي سياست­هاي پاكسازي جمعيتي مناطق مرزي، سركوب قوميت­ها و خاموش كردن صداي مخالفين بوده است و دليل انتخاب قزاقستان براي اسكان آنها، دوري از مرزهاي شوروي و جبهه­هاي جنگ و استفاده از نيروي كار آنها در چارچوب سياست­هاي خاص توسعه اقتصادي شوروي بود.