اثر نوع دانه (ذرت يا جو) و نسبت پروتئين غير قابل تجزيه به قابل تجزيه در شكمبه بر عملكرد، شاخص‌هاي رشد اسكلتي و متابوليت‌هاي خوني گوساله‌هاي هلشتاين

هدف از اين مطالعه، بررسي نوع غله (ذرت يا جو) و نسبت پروتئين غير قابل تجزيه به قابل تجزيه در شكمبه (RUP: RDP) با استفاده از 40 راس گوساله‌ شيرخوار نر هلشتاين با ميانگين وزن 2.9±42.6 كيلوگرم در قالب طرح كاملاً تصادفي با آرايش فاكتوريل 2×2 بود. جيره‌ها شامل: (1) ذرت با سطح پايين RUP: RDP، (2) ذرت با سطح بالاي RUP: RDP، (3) جو با سطح پايين RUP: RDP و (4) جو با سطح بالاي RUP: RDP بودند. گوساله ها در روز 53 از شير گرفته شدند، ولي آزمايش تا روز 63 ادامه داشت. مصرف جيره آغازين در بين تيمارها تفاوت نداشت، اما افزايش وزن و بازده خوراك براي جو با سطح بالاي RUP: RDP بيشترين بود (0.04=P). سطح بالاتر RUP سبب بهبود ارتفاع جدوگاه و ارتفاع هيپ شد (0.05 gt;P). ارتفاع هيپ در گوساله هايي كه جو دريافت كرده بودند تمايل به افزايش داشت (0.06=P).جو سبب افزايش سطح بتاهيدروكسي بوتيرات خون تا 0.33 ميلي مول شد (0.02=P). سطح بالاتر RUP: RDP سبب افزايش پروتئين كل خون شد. همچنين مصرف جو در مقايسه با ذرت سبب كاهش سطح اوره خون شد (0.01=P). غلظت انسولين خون با مصرف جو و سطح بالاي RUP: RDP افزايش يافت (0.02=P). به طور كلي نتايج نشان داد كه تغذيه جيره آغازين حاوي دانه جو و سطح بالاتر پروتئين غير قابل تجزيه در شكمبه و تغذيه جيره آغازين حاوي دانه ذرت و سطح پايين تر پروتئين غير قابل تجزيه در شكمبه سبب بهبود رشد گوساله هاي شيرخوار هلشتاين شد.