آسيب شناسي برنامه درسي هنر در بعدهاي طراحي، فعاليت هاي ياددهي – يادگيري و ارزشيابي در دوره راهنمايي

هدف پژوهش حاضر به آسيب شناسي برنامه درسي هنر در بعدهاي طراحي آموزشي، فعاليت­هاي ياددهي يادگيري و ارزشيابي بوده است. پژوهش از نوع توصيفي- پيمايشي است و به شيوه تركيبي انجام شده است. جامعه كمي پژوهش شامل كليّه­ي معلّمان زن هنر دوره‌ي راهنمايي تحصيلي ناحيه 2 شهر اصفهان است و جامعة آماري بخش كيفي جمعي از دانشجويان و دانش آموختگان برنامه درسي مقطع دكتري در دانشگاه اصفهان و دانشگاه آزاد خوراسگان بودند، كه به روش نمونه­گيري هدفمند تعداد 7 نفر از آنان انتخاب گرديد. به منظور گردآوري داده­ها از دو ابزار مصاحبه و پرسشنامه استفاده شده است، همچنين روايي محتوايي ابزارها از طريق نظرات متخصصان بررسي شده، پايايي پرسشنامه نيز از طريق ضريب آلفاي كرونباخ 0/96 برآورد شده است. يافته هاي كمي نشان داده است؛ مهمترين آسيب هاي درس هنر در بعدهاي 1- طراحي عبارتند از؛ ساعات كم تدريس، عدم برنامه ريزي صحيح. 2- فعاليتهاي ياددهي يادگيـري: در حاشيه بودن درس هنر، كمبود امكـانات. 3- روشهاي ارزشيابي: توقع زياد والدين و دانش آموزان. يافته هاي كيفي نشان داده است عدم غني سازي محتوا، كم توجهي به اصول برنامه ريزي درسي از مهمترين آسيبهاي برنامه هاي درسي در مرحله طراحي آموزشي است. دوره هاي دانش افزايي محدود، بهره­گيري محدود از ديدگاه­ هاي نوين، از مهمترين آسيب­هاي برنامه هاي درسي در مرحله فعاليت هاي ياددهي - يادگيري است.