توسعه الگوي عوامل موثر بر نوآوري در يك سازمان نظامي

زمينه و هدف: هدف اصلي اين پژوهش، ارائه مدل نوآوري براي معاونت طرح‌ريزي و برنامه‌ريزي در يك سازمان به‌صورت سيستمي در سطوح فردي، گروهي، سازماني و محيطي است. براي دستيابي به اين هدف، پژوهش‌هاي حوزه نوآوري، وضعيت موجود طرح‌ريزي و برنامه‌ريزي سازمان، بررسي و تحليل شد. روش: روش پژوهش حاضر از نظر رويكرد، تركيبي (كيفي و كمي) است و از نظر هدف، كاربردي است. همچنين از نظر گردآوري داده‌ها از نوع توصيفي پيمايشي است كه به روش همبستگي و به‌طور خاص مبتني بر تحليل عاملي تأييدي و مدلسازي معادلات ساختاري است. در بخش كيفي، از مصاحبه نيمه‌ساختاريافته با 6 نفر از خبرگان تخصصي براي بومي‌سازي مدل مفهومي پژوهش استفاده شد. در بخش كمي، جامعه آماري، كاركنان طرح‌ريزي و برنامه‌ريزي يك سازمان بودند كه به روش نمونه‌گيري طبقه‌اي انتخاب شدند. درنهايت 250 پرسشنامه بسته پاسخ، در بخش‌هاي مختلف طرح‌ريزي و برنامه‌ريزي سازمان با در نظر گرفتن روش اختصاص متناسب، توزيع شد. براي انجام تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزارهاي اس. پي. اس. اس و ليزرل استفاده شد. مقدار آلفاي كرونباخ پرسشنامه، 0.951 به‌دست آمد. يافته‌ها: مدل نهايي پژوهش، متشكل از 5 عامل، 18 مؤلفه و 116 شاخص، دسته‌بندي و اولويت‌بندي شد. نتايج بررسي ساختاري در مدل نهايي نشان مي‌دهد كه عامل فردي (كاركنان) به‌صورت مستقيم و عوامل محيطي، سازماني و گروهي به‌صورت غيرمستقيم بر نوآوري مؤثر هستند. نتايج: نتايج الگوي اندازه‌‎گيري نشان مي‌دهد، تمام فرضيه‌هاي اين الگو تأييد شده و هركدام از متغيرها به‌طور معناداري عوامل مربوطه را مي‌سنجند. مي‌توان نتيجه گرفت كه مدل ارائه شده با ويژگي‌هاي طرح‌ريزي و برنامه‌ريزي سازمان سازگار بوده و الگوي قابل اتكايي خواهد بود.