اثرات داروهاي ضد التهابي ايبوپروفن و ايندومتاسين بر ردهي سلولي لوسمي ميلوئيدي مزمن K562 در شرايط آزمايشگاهي

مقدمه: در اغلب سرطان‌ها، ميزان آنزيم سيكلواكسيژناز 2 (COX-2) به واسطه‌ي دخالت در سنتز پروستاگلاندين‌ها افزايش مي‌يابد. بنابراين، مهار COX-2 مي‌تواند نقش مؤثري در درمان سرطان ايفا كند. هدف از مطالعه‌ي حاضر، بررسي اثر داروهاي ضد التهابي ايبوپروفن و ايندومتاسين بر رشد و تكثير رده‌ي سلولي K562 بود. روش‌ها: ابتدا، سلول‌هاي K562كشت داده شد. سپس، سلول‌ها با استفاده از غلظت‌هاي مختلف ايبوپروفن و ايندومتاسين مورد تيمار قرار گرفتند. خصوصيت ضدتوموري داروها بر سلول‌هاي K562 بعد از 72 ساعت، با استفاده از روش MTT [3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide] در سه تكرار سنجيده شد. جهت مطالعه‌ي آپوپتوز از الكتروفورز DNAو رنگ‌آميزي DAPI (4 ,6-diamidino-2-phenylindole) استفاده گرديد. يافته‌ها: ايبوپروفن و ايندومتاسين داراي خاصيت ضدتوموري بر روي سلول‌هاي K562 بودند و اين اثر با افزايش زمان و غلظت افزايش يافت؛ به طوري كه، در غلظت‌هاي بالاتر و 72 ساعت بعد از تيمار، شاهد بيشترين اثرات مهاري داروها بوديم. بررسي‌هاي آماري نشان داد كه هر دو دارو به طور معني‌داري قادر هستند، رشد رده‌ي K562 را مهار سازند (0/05 P). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي ما، اثرات ضدتوموري ايبوپروفن و ايندومتاسين در پيش‌گيري و درمان لوسمي ميلوئيد مزمن مؤثر است؛ اما نياز به بررسي‌هاي بيشتر بنيادي و باليني وجود دارد.