نقش ناگويي هيجان در سازگاري زناشويي زنان متقاضي طلاق

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه ي بين طرحواره هاي ناسازگار اوليه و نارسايي هيجاني با تعارضات زناشويي زنان متقاضي طلاق شهر تهران بود. جامعه آماري شامل كليه زنان متقاضي طلاق مراجعه كننده به دادگاه طلاق خانواده منطقه 3 تهران به تعداد 100 نفر در سال 1396 بود كه در قالب طرح پژوهش همبستگي تعداد 85 نفر از آنان به عنوان نمونه پژوهش و با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. افراد نمونه مقياس سازگاري زناشويي لاك- والاس(1959) و مقياس نارسايي هيجاني تورنتو(1986) را تكميل نمودند. نتايج حاصل از آزمون هاي آماري همبستگي و تحليل رگرسيون نشان داد بين تعارضات زناشويي و نارسايي هيجاني ارتباط معكوس ومعناداري در سطح 01/0 وجود دارد. هر چه نمره نارسايي هيجاني افزايش يابد، نمره تعارضات زناشويي كاهش يا به عبارتي تعارضات زناشويي افزايش خواهد يافت. نتيجه گيري پژوهش نشان داد كه نارسايي هيجاني توانست تعارضات زناشويي را مورد پيش بيني قرار دهد.