نقد تحليلي بر ديدگاه انتساب كفر به انبيا بر پايه تبيين معناشناختي واژه «عود» در آيات 88 و 89 أعراف

يكي از مسائل مطرح در دين‌پژوهي، انتساب كفر و شرك انبيا، پيش از بعثت آنان است. واژه »عود « در آيات 88 و 89 اعراف و 13 ابراهيم ازجمله دستاويزهاي قائلان به جواز كفر، مانند ابن‌تيميه است. مسئله پژوهش آن است كه براساس تبيين معناشناختي واژه »عود « و كاربست آن در آيات قرآن كريم چگونه مدعاي انتساب كفر و شرك به انبيا، قابل تحليل است؟ تفاسير اهل سنت براي واژه »عود « هفت كاربست را بيان كرده‌اند: عود به معناي صيرورت، استعمال از باب تغليب، استعمال مجازي، استعمال دروغين، خطاي شناختي، درخواست بازگشت به شريعت پيشين و درخواست بازگشت به وطن. بر پايه يافته‌هاي پژوهش، ادعاي انتساب كفر از يك‌سو مخالف با اجماع است و از سوي ديگر بر پايه كاربست‌هاي استعمال اين واژه، نمي‌تواند مبناي انتساب كفر و شرك به انبيا قرار گيرد.