نقش دلالت التزامي در تعيين گستره‫ تعهدات حقوقي پزشكان و نهادهاي درماني

ازجمله قواعدي كه بر مسئوليت مدني پزشكان و نهادهاي درماني حاكم مي‌باشد، قاعده اذن در شيء و اذن در لوازم آن است، مي‌باشد. اين قاعده علاوه‌بر اينكه مبناي مسئوليت مدني پزشكان و نهادهاي درماني است، مبيّن گستره و قلمرو تعهدات آنها نيز است.پزشكان و نهادهاي درماني به‌موجب اذني كه از بيماران و يا قانونگذار براي درمان بيمار حسب مورد دريافت مي‌كنند، موظف به انجام تعهداتي به‌ويژه درزمينه خدمات پزشكي و درماني مي‌شوند. به‌موجب قاعده اذن در شيء، اذن در لوازم آن، پزشكان و نهادهاي درماني در انجام و ارائه خدمات پزشكي و درماني، مأذون شناخته مي‌شوند. از طرف ديگر دامنه اين اذن به‌گونه‌اي است كه شامل كليه لوازم عقلي، قانوني، عرفي و طبيعي انجام موضوع تعهد پزشكان و نهادهاي درماني مي‌شود. به‌عبارت‌ديگر پزشكان و نهادهاي درماني به‌موجب قاعده فوق، مأذون و از طرفي موظف به انجام و ارائه كليه خدمات پزشكي و درماني حسب مورد پيش از درمان، حين درمان و پس از درمان خواهند بود و درصورتي‌كه از انجام و ارائه اين خدمات امتناع ورزند و يا خسارتي به‌بار آورند، مسئوليت به جبران خسارات وارده خواهند داشت.