گسست ماكياوللي از مباني فلسفه سياسي ارسطو

در اين پژوهش درصدد توضيح اين موضوع هستيم كه چگونه نيككولو ماكياوللي، مباني انديشه سياسي كلاسيك را به صورت بنيادين مورد نقد قرار مي‌دهد و در گسست از آن مباني، راه را براي ايجاد نگرشي جديد به سياست و همچنين تأسيس علم سياست هموار مي‌كند. در اين جستار، فلسفه سياسي ارسطو به عنوان نماينده منطق انديشيدن سياسي كلاسيك مطرح شده است و اين انديشه‌ را بر اساس سه اصطلاح استراتژيكِ طبيعت، بخت و فضيلت و همچنين نسبت پيچيده ميان‌ آن‌ها و ارتباطشان به سياست در منظر ارسطو، مورد تفسير و بررسي قرار مي‌دهيم و نشان خواهيم داد كه سياست دنباله نگاه طبيعت محور و اخلاق محور ارسطوست. همچنين به صورت همزمان مي‌پردازيم به اينكه چگونه ماكياوللي با سه اصطلاحي كه در مقابل اصطلاحات ارسطو وضع مي‌كند (كه عبارتند از قدرت، ويرتو و ميهن) مباني انديشه سياسي ارسطو و همچنين به تبع آن انديشه سياسي كلاسيك را بي‌اعتبار مي‌كند و راه را براي ايجاد انديشه سياسي جديد كه در بيرون ميدان جاذبه قدرت طبيعت، قدرت اخلاق و قدرت بخت شكل مي‌گيرد، باز مي‌كند. جايي كه آدمي تنها با اتكا به اراده خود و ويرتو و بدون نياز به نيروي طبيعت و بخت، منطق مناسبات سياسي را به نفع خود بر هم مي‌زند.