پديدارشناسي منظر كوشك در سيستم باغ شاه و آسيب‌شناسي تحولات آن در ادوار مختلف

باغ شاه يكي از آثار واقع در مجموعۀ باغستان شهري عباس‌آباد بهشهر متعلق به دوران صفويان است. اين باغ و كوشك آن در بازه‌هاي زماني مختلف به‌خصوص در دوران معاصر، دچار تحولاتي شتاب‌زده، سليقه‌اي و تزئيناتي بزك‌مانند شده است كه آسيبي جدي بر اصالت و هويت اثر تلقي مي‌شود. فرضيۀ پژوهش آن است كه آسيب‌هاي تحولات نابه‌جاي باغ ناشي از خروج كوشك از نگرش سيستمي و كل‌نگر باغ در ازاي سطحي‌نگري و جزءنگري به آن است. اين مقاله سعي دارد با پديدار‌شناسي منظر كوشك به‌عنوان نقطۀ عطف باغ آسيب‌ها و تحولات نابه‌جاي آن را در ادوار مختلف ارزيابي كند. تحقيق حاضر به‌صورت كيفي با روش توصيفي-تحليلي و پديدارشناسي به‌واسطۀ اطلاعات ميداني و اسنادي انجام شده است. نتايج تحقيق نشان داد، كوشك با تأسي از نگرش سيستمي و كل‌نگر در هماهنگي با سيستم باغ پديد آمده است. گسست نظام‌ها در نگرش جزء‌نگر در ادوار بعد موجب خروج كوشك از سيستم كل‌نگر شده است. ثمرۀ اين نگاه سطحي و جزء‌نگر ناديده‌انگاشتن يك كل نظم‌دهندۀ هدفمند، ورود تغييرات نابه‌جا و سليقه‌هاي مختلف، الگوبرداري از كالبدهاي مغاير با معنا، هدف و هويت منظر كوشك، در دوران حاضر است.