گسترش آلودگي نوري و راهكارهاي حقوقي مبارزه با آن در كشورهاي منتخب (ايران، فرانسه و چين)

فاقد عنوان لاتين

رشد روز افزون انواع تكنولوژي و به خصوص بهره ­برداري از نور گرچه در جاي خود منشأ بسياري از زمينه­ هاي رشد و توسعه جامعه جهاني شده است ولي به عنوان يكي از آلودگي­ ها همواره مي­ تواند محيط ­زيست را تحت تأثير قرار دهد. اگر هر گونه تغيير در ويژگي هاي اجزاي متشكل محيط زيست به طوري كه استفاده پيشين از آنها ناممكن گردد و به طور مستقيم يا غير مستقيم منافع و حيات موجودات زنده را به مخاطره اندازد، را آلودگي زيست محيطي بدانيم، بهره ­برداري بي رويه از نور بدون ترديد مصداق آلودگي زيست محيطي است. براي مقابله با آلودگي نوري بسياري از كشورها تلاش كرده اند تا بهره برداري و انتشار نور را قانونمند سازند و بهره برداري از آنرا در چارچوب استانداردها و ضوابط ملي تعريف نمايند. در ساليان اخير در كشورهاي فرانسه، چين و ايران به ويژه در كلان شهرهاي آن­ها، اين آلودگي افزايش قابل توجهي داشته است. با اين همه، استمرار آلودگي نوري مؤيد وجود خلاء هاي حقوقي و اجرايي در اين زمينه است. مقاله حاضر با تكيه بر روش تجزيه و تحليل استقرايي حقوقي، در صدد است تا قوانين و مقررات مرتبط با آلودگي نوري را در كشورهاي ايران، فرانسه و چين گردآوري، تحليل و مورد بررسي قرار دهد. نتيجتاً تلاش گرديده تا ضمن بررسي ظرفيت­ هاي حقوقي موجود در قوانين و مقررات مرتبط با آلودگي نوري در كشورهاي مذكور، به ناكارآمدي­ ها و خلأهاي حقوقي و اجرايي آن اشاره گردد و در نهايت راهكارهاي اين زمينه را ارائه نمايد.