بررسي تطبيقي حقوق زن در قرآن و اعلاميه جهاني حقوق بشر

فاقد عنوان لاتين

اين پژوهش در پي بررسي و تحليل محتواي آيات قرآن و مواد اعلاميه جهاني حقوق بشر و مقايسه تطبيقي آنها در رابطه با زنان و جايگاه حقوقي و اجتماعي آنان است. نگاه مسلط در كشورهاي اسلامي به خصوص ايران، اين است كه زنان با ظهور اسلام نقش و موقعيتي بي­ نظير يافته و داراي هويتي انساني گرديده ­اند و از آنجا كه انسان را محق قانون گذاري نمي­ بينند؛ و حق قانون گذاري را انحصاراً مختص الله مي­ دانند؛ به اعلاميه و مواد آن انتقاد دارند. نويسنده بر اين اعتقاد است كه با نگاهي ساختارگرايانه و با توجه به شرايط «فرهنگي» و «اجتماعي» خود، هر كدام به انسان و كرامت آن انديشيده ­اند و هر دو دغدغه بشري داشته ­اند؛ مي توانند مورد توجه و عنايت قرار گيرند. با انتخاب روش تحقيق تحليلي-تطبيقي در اين مقاله، براي آزمون اين فرضيه، ضمن به كار گيري نظريه ساختارگرايي، به تعريف مفاهيم حق و حقوق مي­ پردازد و هدف هر دو را افزايش شخصيت و جايگاه انساني و در اين مورد خاص «زن» متأثر از بعد زماني و مكاني مي­ داند و نتيجه­ گيري مي­ كند كه نقطه تامين منافع و جايگاه حقوقي زنان در برقراري تعادل بين دو عنصر زمان و مكان است.