لايه‌ي اشك در بيماران مايوپ با خشكي متوسط چشم، قبل و بعد از عمل جراحي Photorefractive Keratectomy (PRK)

مقدمه: اين مطالعه، به منظور مقايسه‌ي لايه‌‌ي اشك در بيماران مايوپ با خشكي متوسط چشم و طبيعي قبل و بعد از عمل جراحي PRK انجام شد. روش‌ها: مطالعه به روش هم‌گروهي (Cohort) به صورت آينده‌نگر و با روش نمونه‌گيري غير احتمالي به روش آسان انجام گرفت. افراد كانديداي جراحي Photorefractive keratectomy (PRK)، پس از آزمايش شيرمر 1 (Schirmer s test I) (بدون بي‌حسي) به دو گروه طبيعي و دچار خشكي متوسط چشم تقسيم شدند. معيارهاي ورود شامل افراد مايوپ خفيف تا متوسط بين 5/5-2 ديوپتر، بدون آستيگماتيسم و يا داراي آستيگماتيسم كمتر از 2 بود كه معيارهاي جراحي رفراكتيو را داشتند. معيارهاي خروج، شامل وجود كنترانديكاسيون‌ با عمل رفراكتيو قرنيه، مصرف داروهاي چشمي، وجود خشكي چشم و عوامل تشديد كننده مثل استعمال سيگار و كار بيش از 3 ساعت در روز با كامپيوتر و عمل جراحي مجدد ريفراكتيو بودند. پس از انجام معاينات كامل براي بيماران قبل از عمل، 3 ماه بعد از عمل معاينات مجدد انجام گرفت و نتايج بررسي شد. يافته‌ها: در مجموع، 78 چشم (از 78 مرد و زن) با ميانگين سني 35-20 سال بررسي شدند. بيماران به دو گروه 42 چشم طبيعي و 36 چشم دچار خشكي متوسط، تقسيم شدند. دو گروه از نظر سن، جنس، ميانگين معادل كروي و ضخامت قرنيه، تفاوت معني‌داري با هم نداشتند. ميانگين آزمايش شيرمر 1 در گروه طبيعي قبل از عمل 6/14 ± 28/64 و در گروه خشكي متوسط چشم 1/87 ± 36/8 بود و نتايج 3 ماه بعد از عمل در گروه طبيعي 9/12 ± 24/64 و در گروه خشكي 2/44 ± 6/14 بود. نتيجه‌گيري: طي عمل ريفراكتيو قرنيه در هر دو گروه طبيعي و دچار خشكي متوسط چشم، مقدار اشك تا 3 ماه بعد از عمل كاهش مي‌يابد، اما احتمال ايجاد خشكي چشم در گروه خشكي متوسط چشم، بيشتر است.