شيوع ماكروزمي و عوامل مرتبط با آن در تولدهاي تك‌ قلويي زنده در استان تهران

مقدمه: ماكروزومي، يك عامل خطر براي پيامدهاي نامطلوب زايماني است. هدف از انجام پژوهش حاضر، تعيين ميزان ماكروزومي در تولدهاي تك ‌قلويي زنده و عوامل مرتبط با آن در زايشگاه‌هاي استان تهران بود. روش‌ها: اين مطالعه‌ي مقطعي بر روي 4342 زن باردار با زايمان تك ‌قلويي زنده مراجعه ‌كننده به زايشگاه‌هاي استان تهران طي 30-15 تيرماه 1394 انجام شد. داده‌ها با استفاده از چك‌ ليست محقق‌ساخته و از طريق مصاحبه با مادران و بررسي پرونده‌ي آنان در اتاق زايمان جمع‌آوري شد. به‌ منظور بررسي عوامل مرتبط با ماكروزومي، از مدل Logistic regression استفاده گرديد. يافته‌ها: ميزان ماكروزومي در اين مطالعه، برابر با 3/4 درصد بود. نتايج تحليل تك‌ متغيره نشان داد كه سن بالا، قد بلند و نمايه‌ي توده‌ي بدني بالاي مادر، سن حاملگي بيشتر، مرتبه‌ي تولد بزرگ‌تر و جنسيت پسر نوزاد با ماكروزومي ارتباط دارد (0/050 P). در تحليل چند متغيره، قد و نمايه‌ي توده‌ي بدني مادر، سن حاملگي، مرتبه‌ي تولد و جنسيت پسر، بر تولد نوزاد ماكروزوم اثر معني‌داري داشتند (0/050 P). نتيجه‌گيري: عواملي مانند سن، قد و نمايه‌ي توده‌ي بدني مادر، سن حاملگي، مرتبه‌ي تولد و جنسيت نوزاد در افزايش تولد نوزاد ماكروزوم نقش دارند. توجه به اين عوامل، مي‌تواند در شناسايي نوزادان پرخطر و كاهش عوارض مادري- نوزادي ناشي از ماكروزومي ﻣﺆثر باشد.