بررسي ويژگي‌هاي اپيدميولوژيك بيماران خودسوزي بستري شده در بيمارستان امام موسي كاظم (ع) اصفهان بين سال‌هاي 93-1389

مقدمه: خودسوزي در بين زيان‌بارترين انواع جراحات ناشي از سوختگي، صدمات جسمي، روان‌شناختي و اقتصادي جدي بر فرد و خانواده‌ي او تحميل مي‌كند. اين پژوهش، با هدف بررسي ويژگي‌هاي اپيدميولوژيك بيماران خودسوزي بستري در بيمارستان امام موسي كاظم (ع) اصفهان انجام شد. روش‌ها: در اين مطالعه‌ي مقطعي گذشته‌نگر، تمامي پرونده‌هاي بيماران خودسوزي بستري در اين بيمارستان در بين سال‌هاي 93-1389 جمع‌آوري گرديد. سپس، اطلاعاتي نظير سن، جنس، وضعيت تأهل، وضعيت اشتغال و ... با استفاده از چك ليست تنظيم شده استخراج گرديد. داده‌هاي به دست آمده، پس از ورود به نرم‌افزار SPSS در دو بعد توصيفي و استنباطي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: از 450 نفر اقدام كننده به خودسوزي در طي اين 5 سال، 373 نفر (82/9درصد) زن و 77 نفر (17/1درصد) مرد بودند. 366 نفر (74/7درصد) متأهل و 114 نفر (25/3 درصد) مجرد بودند. اغلب (68/4 درصد) افراد دچار خودسوزي، در گروه سني 39-20 سال قرار داشتند. 74/10 درصد افراد خودسوزي كننده، خانه‌دار بودند. همچنين، درصد انجام خودسوزي در فصل بهار بيش از ساير فصول بود. حدود نيمي (49/1 درصد) از افراد در اثر خودسوزي فوت شدند. بيشترين دوره‌ي بستري (32/2درصد) مربوط به بيماران 15-10 روز و بيشترين سطح سوختگي (47/5درصد)، مربوط به سطح 70-31 درصد بود. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه و ساير مطالعات مشابه، زنان متأهل خانه‌دار در رده‌ي سني 29-20 سال، بيش از ساير طيف‌ها در معرض استفاده از روش خودسوزي براي از بين بردن خود بودند.