سنجش ميزان بيان ژن‌هاي mecA و blaZ در سويه‌هاي Staphylococcus Aureus مقاوم به متي‌سيلين و تعيين ارتباط الگوي بيان ژني آن‌ها

مقدمه: مقاومت به بتالاكتام‌ها، از مهم‌ترين ويژگي‌هاي Staphylococcus aureus (S. aureus) به شمار مي‌رود. اين احتمال وجود دارد كه ميزان مقاومت در سويه‌هاي مقاوم و بيان ژن‌هاي عامل مقاومت به آنتي‌بيوتيك‌هاي بتالاكتامي، در S. aureus متفاوت باشد. از اين رو، هدف از انجام مطالعه‌ي حاضر، تعيين ميزان بيان ژن‌هاي mecA و blaZ در سويه‌هاي S. aureus مقاوم به متي‌سيلين و تعيين ارتباط الگوي بيان ژني بود. روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تجربي- تحليلي، 120 ايزوله‌ي باليني S. aureus مقاوم به متي‌سيلين با آزمايش‌هاي فنوتيپي از نمونه‌هاي باليني مختلف، جداسازي شد. جهت بررسي كيفي ژن‌هاي mecA و blaZ در ايزوله‌هاي مقاوم، از روش Polymerase chain reaction (PCR) استفاده گرديد. همچنين، جهت سنجش كمي ژن‌ها، از روش Real-time PCR مبتني بر سايبرگرين 1 استفاده شد. به منظور آناليز داده‌هاي به دست آمده، از نرم‌افزارهاي RG-REST و SPSS استفاده شد. يافته‌ها: در اين مطالعه، از مجموع 120 ايزوله‌ي S. aureus مقاوم به متي‌سيلين، 105 ايزوله (5/87 درصد) داراي ژن blaZ بودند. در اين بين، متنوع‌ترين تغييرات بيان ژني مربوط به نمونه‌هاي خون و ادرار بود؛ به طوري كه افزايش بيان در نمونه‌هاي خون و زخم و ادرار به ميزان چشم‌گيري بيشتر از ساير نمونه‌هاي باليني بود. همچنين، بين ميزان بيان ژن mecA و blaZ در ايزوله‌هاي باليني S. aureus و نمونه‌هاي باليني مختلف، ارتباط معني‌داري مشاهده شد. نتيجه‌گيري: نتايج حاصل از اين پژوهش، مؤيد عدم استفاده از دزهاي مشابه آنتي‌بيوتيك در درمان عفونت‌هاي ناشي از S. aureus در بخش‌هاي مختلف است.