بررسي اثر سلنيوم تزريقي بر حداكثر فشار عضله‌ي دمي در بيماران تحت تهويه‌ي مكانيكي تهاجمي بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ در مقايسه با گروه شاهد

مقدمه: هدف از انجام اين مطالعه، تعيين اثر سلنيوم بر حداكثر فشار عضله‌ي دمي در بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ بود. روش‌ها: طي يك مطالعه‌ي كارآزمايي باليني، 50 بيمار تحت تهويه‌ي مكانيكي بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ي بيمارستان الزهراي (س) اصفهان در سال 1393 انتخاب و در دو گروه 25 نفره‌ي مورد و شاهد توزيع شدند. در گروه مورد، از زمان اتصال بيمار به دستگاه تهويه‌ي مكانيكي، روزانه 1 ميلي‌گرم سلنيوم خوراكي به همراه غذا براي بيماران گاواژ شد و در گروه شاهد، داوريي استفاده نشد. بيماران دو گروه از نظر زمان جداسازي از دستگاه، پارامترهاي تنفسي، شاخص‌هاي هموديناميك، مدت زمان تهويه‌ي مكانيكي و پيامد جداسازي از دستگاه مقايسه شدند. يافته‌ها: موارد اكستوباسيون موفق در گروه‌هاي مورد و شاهد به ترتيب 17 (68 درصد) و 16 مورد (64 درصد) بود و اختلاف دو گروه معني‌دار نبود (0/770 = P). ميانگين حداكثر فشار عضله‌ي دمي در بدو شروع تهويه‌ي مكانيكي در دو گروه مورد و شاهد به ترتيب 73/2 ± 20/36- و 2/41 ± 21/04- سانتي‌متر آب (0/360 = P)، در زمان رسيدن به Pressure support ventilation (PSV) 8 سانتي‌متر آب، به ترتيب 2/73 ± 24/71- و 1/52 ± 22/16- سانتي‌متر آب (0/001 P) و در زمان رسيدن به PSV 5 سانتي‌متر آب، به ترتيب 2/58 ± 24/52- و 4/61 ± 29/12- سانتي‌متر آب (0/001 P) و اختلاف دو گروه در PSV معادل 5 و 8 سانتي‌متر آب معني‌دار بود. نتيجه‌گيري: تجويز سلنيوم، با كاهش مقاومت راه هوايي در بيماران تحت تهويه‌ي مكانيكي همراه بود، اما ميزان موفقيت جداسازي و زمان جداسازي از دستگاه تهويه‌ي مكانيكي در دو گروه مورد و شاهد اختلاف معني‌داري نداشت. در عين حال، توصيه مي‌گردد در اين زمينه مطالعات وسيع‌تري انجام گيرد.