بررسي ارتباط بين سطح سرمي زنجيره‌هاي سبك ايمونوگلوبولين‌ها با عوامل شناخته شده‌ي تعيين كننده‌ي پيش‌آگهي در بيماران مبتلا به لنفوم

مقدمه: لنفوم غير هوچكين، يكي از شايع‌ترين سرطان‌ها در دنيا مي‌باشد. اين مطالعه، با هدف بررسي ارتباط بين سطح سرمي زنجيره‌هاي سبك ايمونوگلوبولين‌هاي كاپا و لامبدا با پيش‌آگهي بيماران مبتلا به لنفوم طراحي و اجرا شد. روش‌ها: طي يك مطالعه‌ي توصيفي- تحليلي، 59 بيمار مبتلا به لنفوم مورد مطالعه قرار گرفتند. از بيماران، سطح سرمي زنجيره‌هاي سبك (به روش نفيلومتري يا Nephelometry) اندازه‌گيري شد. همچنين، سطح بتا دو ميكروگلوبولين، آلبومين، Lactate dehydrogenase (LDH) و شمارش سلولي مورد بررسي قرار گرفت. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS ثبت و واكاوي گرديد. يافته‌ها: متوسط ميزان زنجيره‌ي سبك كاپا (0.173 = r، 0.193 = P) و لامبدا (0.181 = r، 0.170 = P) با ميزان بتا دو ميكروگلوبولين ارتباط معني‌داري نداشت. ميانگين سطح سرمي زنجيره‌ي لامبدا، بتا دو ميكروگلوبولين و LDH در بيماران با B-symptom به طور معني‌داري بيشتر بود (0.021 = P). با اين حال، سطح سرمي آلبومين در بيماران داراي B-symptom به طور معني‌داري كمتر بود (0.025 = P). نتيجه‌گيري: در بيماران داراي B-symptom (تب، تعريق شبانه، كاهش وزن) و درگيري مغز استخوان، سطح سرمي زنجيره‌ي سبك لامبدا بالاتر بوده است و بين سطح سرمي زنجيره‌هاي سبك آزاد كاپا و لامبدا و همچنين، نسبت كاپا به لامبدا با سن و مرحله‌ي (Stage) لنفوم ارتباط آماري معني‌داري وجود ندارد.