بررسي نقش پايش طولاني مدت در تصحيح الگوهاي دارويي و درمان بيماران مبتلا به صرع مقاوم به درمان

مطالعات نشان داده است در تعداد قابل توجهي از بيماران مبتلا به صرع مقاوم به درمان، منشأ بيماري روان‌شناختي است و با پايش طولاني مدت بيماري، مي‌توان موارد صرع كاذب را از صرع واقعي تفكيك كرد. از اين رو، مطالعه‌ي حاضر با هدف تعيين نقش پايش طولاني مدت در تصحيح الگوهاي دارويي و درمان بيماران مبتلا به صرع مقاوم به درمان انجام شد.روش‌ها: اين مطالعه، يك مطالعه‌ي مقطعي بود كه بر روي بيماران متبلا به صرع مقاوم به درمان مراجعه كننده به بيمارستان آيت‌اله كاشاني اصفهان در سال‌هاي 95-1393 انجام شد. با استفاده از برنامه‌ي مراقبت طولاني مدت و با توجه به معيارهاي اين برنامه، موارد صرع كاذب از صرع واقعي جدا شد و الگوي دارويي در بيماران تصحيح گرديد.يافته‌ها: در اين مطالعه، 249 بيمار مبتلا به صرع مقاوم به درمان مورد بررسي قرار گرفتند كه طبق برنامه‌ي مراقبت طولاني مدت، 65 نفر (1/26 درصد) تحت درمان طبي قرار گرفتند. 75 نفر (1/30 درصد) به علت مشخص بودن كانون تشنج جهت جراحي آماده شدند. 59 نفر (7/23 درصد) جهت اقدمات تشخيصي تكميلي به مراكز Magnetic resonance imaging (MRI)، Positronemission tomography scan (PET scan) و Singlephoton emission computed tomography (SPECT) معرفي شدند و 50 نفر (1/20 درصد) نيز به علت ابتلا به صرع كاذب، به روان‌پزشك ارجاع داده شدند.نتيجه‌گيري: پايش طولاني مدت در بيماران با تشخيص صرع مقاوم به درمان، در افتراق بيماران مبتلا به صرع كاذب بسيار سودمند است و كارايي اين روش در تشخيص واقعي بيماري و بهبود بيماران غير صرعي و حذف هزينه‌هاي اضافي درمان و پيش‌گيري از عوارض دارويي بسيار قابل توجه مي‌باشد.