تأثير فعاليت هوازي با شدت متوسط بر رفتار تشنجي القا شده با پنتيلن تترازول در موش‌هاي باردار

صرع، يكي از اختلالات نورولوژيكي عمده و معمول مي‌باشد. مشاهده شده است كه فعاليت بدني مي‌تواند يك درمان مكمل براي درمان تشنج باشد. با اين وجود، بيشتر تحقيقات تجربي در ارتباط با فعاليت بدني و صرع بر روي حيوانات نر انجام شده و نياز است كه در حيوانات ماده و به خصوص در دوران بارداري به واسطه‌ي عوارض نامطلوب تشنج در دوران بارداري بر مواليد، تأثيرات فعاليت بدني بر ميزان تشنج بررسي شود. به همين منظور، مطالعه‌ي حاضر جهت بررسي تأثير تمرين هوازي در دوران بارداري بر ميزان تشنج القا شده با پنتيلن‌تترازول (Pentylenetetrazol يا PTZ) طراحي شد.روش‌ها: موش‌هاي ماده‌ي كيندل‌ شده به 4 گروه شامل 1) موش‌هاي باردار تحت درمان با PTZ در روزهاي 1914 بارداري هر 48 ساعت يك‌بار و بدون فعاليت جسماني در بارداري، 2) موش‌هاي باردار تحت درمان با PTZ در روزهاي 1914 بارداري و هر 48 ساعت يك بار با فعاليت هوازي با شدت متوسط از ساعت 31 بعدازظهر، 3) موش‌هاي‌ غير باردار تحت درمان با PTZ در روزهاي جفت شده با گروه موش‌هاي باردار و بدون فعاليت جسماني و 4) موش‌هاي غير باردار تحت درمان با PTZ در روزهاي جفت شده با گروه موش‌هاي باردار با فعاليت هوازي با شدت متوسط از ساعت 31 بعدازظهر تقسيم شدند. شدت فعاليت تشنجي به مدت 30 دقيقه پس از تزريق PTZ اندازه‌گيري شد.يافته‌ها: تمرين هوازي، سبب كاهش شدت تشنج در موش‌هاي ماده مي‌شود و تفاوتي ميان شدت تشنج در موش‌هاي ماده‌ي باردار و غير باردار مشاهده نشد.