مقايسه‌ي تأثير آموزش بهداشت روان به دو روش ايفاي نقش و گروه‌هاي كوچك بحث بر سلامت روان پسران نوجوان

مقدمه: سلامت روان، يكي از مهم‌ترين ابعاد سلامتي در دوران نوجواني مي‌باشد كه در صورت عدم توجه به آن، سبب بروز عوارض ناگواري در زندگي نوجوانان مي‌شود. از اين رو، يافتن راهي در جهت افزايش سلامت روان در اين دوران امري ضروري است. بنابراين، هدف از انجام اين مطالعه، مقايسه‌ي تأثير آموزش بهداشت روان به دو روش ايفاي نقش و گروه‌هاي كوچك بر سلامت روان پسران نوجوان مي‌باشد. روش‌ها: اين مطالعه بر روي 183 دانش‌آموز پسر كه به صورت تصادفي از چهار مدرسه‌ي يكي از نواحي آموزش و پرورش شهرستان اصفهان (92 نفر در گروه‌هاي كوچك بحث و 91 نفر در گروه ايفاي نقش) انتخاب شدند، انجام گرفت. ارزيابي مداخله با پرسش‌نامه‌ي Goldberg انجام گرفت كه قبل و دو ماه بعد از مداخله در گروه‌هاي مورد مطالعه تكميل شد. يافته‌ها: آموزش در دو روش مختلف ايفاي نقش و گروه‌هاي كوچك بحث، در بهبود سلامت عمومي مؤثر بود، اما در گروه ايفاي نقش (8.74 ± 11.57)، تأثير كمتري نسبت به گروه‌هاي كوچك بحث (10.52 ± 14.58) داشت (0.003 P). همچنين، در گروه ايفاي نقش علايم اضطرابي (2.34± 2.46)، كاركرد اجتماعي (2.60 ± 2.74) و علايم جسماني (2.32 ± 3.13) نسبت به علايم اضطرابي (3.11 ± 3.55) (0.001 = P)، كاركرد اجتماعي (3.11 ± 3.57) (0.001 = P) و علايم جسماني (3.26 ± 4.01) (0.011 = P) در گروه‌هاي كوچك بحث، به طور معني‌داري كمتر بود. نتيجه‌گيري: با توجه به تأثير روش ايفاي نقش در بهبود سلامت عمومي، مي‌توان اين روش را در ارتقاي سلامت دانش‌آموزان مورد استفاده قرار داد