بررسي ارتباط بين پارامترهاي انعقاد خون و معيار كماي Glasgow در بيماران با ضربه‌ي مغزي بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه

مقدمه: آسيب مغزي ناشي از تروما، به عنوان يكي از عوامل اصلي مرگ و مير و ناتواني به طور شايع با تغيير در پارامترهاي انعقاد خون و كواگولوپاتي ارتباط دارد. از اين رو، مطالعه‌ي حاضر ‌با هدف بررسي ارتباط بين زمان پروترومبين (Prothrombin time يا PT)، زمان نسبي ترومبوپلاستين (Partial thromboplastin time يا PTT)، نسبت طبيعي شده‌ي بين‌المللي (International normalized ratio يا INR) و شمارش پلاكت با معيار كماي Glasgow (Glasgow coma scale يا GCS) در بيماران دچار ضربه‌ي مغزي انجام شد. روش‌ها: در اين مطالعه‌ي آينده‌نگر، 120 بيمار مبتلا به ضربه‌ي مغزي بستري شده در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ي بيمارستان الزهراي (س) اصفهان در سال‌هاي 96-1395 به صورت تصادفي انتخاب شدند و مورد بررسي قرار گرفتند. ميزان PT، PTT، INR و شمارش پلاكت در بدو ورود به بخش مراقبت‌هاي ويژه و 24 ساعت پس از بستري در اين بخش، اندازه‌گيري و با ميزان GCS مقايسه شد. يافته‌ها: در بدو ورود به بخش مراقبت‌هاي ويژه، ميزان GCS رابطه‌ي مستقيم و معني‌داري با شمارش پلاكت (0.010 P و 0.31+ = r) و همچنين، رابطه‌ي معكوس و معني‌داري با PT (0.001 = P و 0.29- = r)، PTT (0.010 P و 0.32- = r) و INR (0.001 = P و 0.29- = r) داشت. به طور مشابه، 24 ساعت پس از بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه، ميزان GCS رابطه‌ي مستقيم و معني‌داري با شمارش پلاكت و همچنين، رابطه‌ي معكوس و معني‌داري با PT، PTT و INR نشان داد (0.050 P). نتيجه‌گيري: معيار GCS با سطح پلاكت خون رابطه‌ي مستقيم و با ميزان PT، PTT و INR رابطه‌ي معكوسي دارد و از اين رو، مي‌توان از اين پارامترهاي انعقاد خون جهت پيش‌بيني شدت ضربه‌ي مغزي در بيماران با ضربه‌ به سر استفاده نمود