مقايسه‌ي ابعاد انسجام و انطباق‌پذيري خانوادگي در بين مادران كودكان مبتلا به ديابت نوع 1 و كودكان سالم در شهر اصفهان

مقدمه: ديابت نوع 1 يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي غدد درون‌ريز كودكان مي‌باشد و ابتلا به آن، مي‌تواند تأثيرات مختلفي بر عملكردهاي روان‌شناختي مادر و خانواده داشته باشد. با توجه به اين كه هر گونه اختلال روان‌شناختي به خصوص انسجام و انطباق‌پذيري خانوادگي مادران مبتلايان مي‌تواند در روند مراقبت اين بيماران مشكلاتي ايجاد نمايد، هدف از انجام مطالعه‌ي حاضر، مقايسه‌ي دو عامل روان‌شناختي پيش‌گفته در مادران كودكان مبتلا به ديابت نوع 1 و كودكان سالم بود. روش‌ها: در اين مطالعه‌ي مورد- شاهدي، مادران كودكان مبتلا به ديابت نوع 1 و كودكان سالم مورد مطالعه قرار گرفتند. ابعاد انسجام و انطباق‌پذيري خانوادگي مادران در دو گروه مورد مطالعه با استفاده از پرسش‌نامه‌ي انسجام وانطباق‌پذيري خانوادگي Olson و Barnes مورد ارزيابي و مقايسه قرار گرفت. يافته‌ها: در اين مطالعه، در هر گروه 50 مادر مورد مطالعه قرار گرفتند. ميانگين انسجام بي‌قيد و بند، انسجام در هم تنيده، انطباق‌پذيري سخت‌گيرانه در گروه مادران كودكان مبتلا به ديابت نسبت به كودكان سالم به طور معني‌داري بيشتر بود (05/0 P). نتيجه‌گيري: حضور كودك مبتلا به ديابت در خانواده ممكن است انطباق و انسجام را مخدوش نمايد كه در نهايت مي‌تواند در روند درمان و كنترل بيماري كودكان مبتلا اختلال ايجاد نمايد. همچنين، به نظر مي‌رسد كه تجربه‌ي ابعاد انسجام افراطي در هم تنيده و بي قيد و بند و انطباق پذيري سخت گيرانه در بين مادران، شرايط ابتلا به ديابت را در كودكان مستعد بيماري، فراهم مي كند.