مقايسه‌ي تأثير استفاده‌ي موضعي ترانگزاميك اسيد در مقابل تزريق داخل درن كلمپ شده بر ميزان خونريزي بعد از عمل جراحي آرتروپلاستي زانو: يك كارآزمايي باليني تصادفي‌سازي شده‌ي دو سو كور

مقدمه: آرتروپلاستي زانو، يكي از درمان‌هاي مؤثر در استئوآرتريت زانو مي‌باشد. خونريزي بعد از عمل جراحي و به دنبال آن تزريق خون به بيمار، همچنان يكي از مشكلات اين عمل جراحي است. اين مطالعه، با هدف بررسي و مقايسه‌ي تأثير روش استفاده‌ي موضعي حين عمل جراحي و روش تزريق ترانگزاميك اسيد در درن كلامپ شده انجام گرديد. روش‌ها: در اين كارآزمايي باليني، بيماران استئوآرتريت اوليه به سه گروه جهت تزريق دارونما داخل درن، تزريق ترانگزاميك اسيد به داخل درن و دريافت ترانگزاميك اسيد به صورت موضعي تقسيم شدند. اطلاعات دموگرافيك و سپس هموگلوبين قبل از عمل، 12 و 48 ساعت بعد از عمل ثبت شد. از نرم‌افزار SPSS جهت واكاوي آماري استفاده شد. براي بررسي ارتباط ميان داده‌ها، از آزمون‌هاي χ2، ANOVA و t استفاده شد. يافته‌ها: 75 بيمار (67 زن و 8 مرد) با ميانگين سني 5.15 ± 63.26 سال به مطالعه وارد شدند. ميزان هموگلوبين بيماران قبل از عمل جراحي 1.23 ± 13.29 گرم/دسي‌ليتر بود و اختلاف معني‌داري در هموگلوبين بيماران قبل از عمل جراحي وجود نداشت (0.891 = P). با بررسي هموگلوبين‌هاي 48 ساعت بعد از عمل در گروه‌هاي مورد مطالعه، مي‌توان نتيجه گرفت كه ميزان هموگلوبين در بيماران عضو گروه تزريق دارونما به داخل درن به مقدار بيشتري كاهش پيدا كرد و اين كاهش نسبت به دو گروه ديگر معني‌دار بود (0.001 = P). نتيجه‌گيري: تزريق موضعي و همچنين تزريق داخل درن داروي ترانگزاميك اسيد مي‌تواند تأثير بيشتري در كاهش نياز به انتقال خون و ميزان آنمي بيماران بعد از عمل جراحي آرتروپلاستي زانو نسبت به دارونما داشته باشد، ولي تفاوت اين دو روش در بررسي حاضر معني‌دار نبود.