پيامد احياي قلبي ريوي بيماران داخلي و جراحي بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه

مقدمه: با توجه به وضعيت بحراني بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه، اين بيماران به شدت در معرض تهديد حيات مي‌باشند و احياي قلبي- ريوي (Cardiopulmonary resuscitation يا CPR) يكي از اقدامات رايج در اين بخش است. لازم است پزشكان و پرسنل در اين بخش، به اصول اوليه و پيشرفته‌ي حمايت از حيات آشنا باشند. از اين رو، مطالعه‌ي حاضر با هدف بررسي پيامد بيماران احيا شده‌ي قلبي- ريوي داخلي و جراحي بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ي بيمارستان امام خميني (ره) اروميه انجام شد. روش‌ها: در اين مطالعه‌ي مقطعي، پرونده‌ي بيماران مورد احياي قلبي- ريوي بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه در مدت 7 سال (95-1389) مورد بررسي قرار گرفت. مشخصات دموگرافيك، داروهاي به كار رفته در جريان CPR، زمان ايست قلبي- ريوي و زمان انجام و پيامد CPR، استخراج و مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: در بازه‌ي زماني مورد مطالعه، تعداد 6365 بيمار در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ي بيمارستان امام خميني (ره) اروميه بستري شده بودند كه از اين تعداد، 728 مورد (11.43 درصد) دچار ايست قلبي- ريوي شده و مورد CPR قرار گرفته بودند. از 728 CPR انجام شده، 117 مورد (16.1 درصد) موفق و 611 مورد (83.9 درصد) ناموفق بود. از 433 نفر بيمار داخلي، 52 نفر (12.0 درصد) و از 295 نفر بيمار جراحي، 65 نفر (22.0 درصد) عمليات احياي قلبي- ريوي موفق داشتند (0.001 = P). ديس‌ريتمي قابل مشاهده در بين بيماران داخلي و جراحي، تفاوت آماري معني‌داري داشت (0.001 = P). ميانگين طول مدت احياي قلبي- ريوي در بيماران داخلي 9.90 ± 32.72 و در بيماران جراحي، 8.90 ± 33.02 دقيقه بود (0.600 = P). نتيجه‌گيري: در مطالعه‌ي حاضر، زمان CPR، استفاده از داروها با تعداد و تكرار دز، در بيماران با CPR ناموفق، بيشتر بود. فراواني CPR موفق قابل قبول بود.