مطالعه تطبيقي منابع رقابت سياسي ايران و تركيه در منطقه خاورميانه

فاقد عنوان لاتين

جمهوري اسلامي ايران و تركيه، دو كشور همواره تأثير گذار در منطقه ژئواستراتژيكي و ژئواكونوميكي خاورميانه هستند. هر دو كشور با برخورداري از مؤلفه هاي گوناگون و متعدد قدرت در صدد كسب جايگاه بهتر در اين منطقه راهبردي هستند. تلاش براي نفوذ و تأثير گذاري بر روند تحولات منطقه اي پس از فروپاشي شوروي تا بحران هاي اخير در كشور سوريه و عراق بيانگر تكاپوي جدي هر دو كشور براي كسب يك جايگاه برتر منطقه اي است. هدف اين تحقيق بررسي اين منابع رقابت است و پاسخ به اين پرسش است كه، مهمترين منابع رقابت سياسي ايران و تركيه در منطقه خاورميانه كدامند؟ در پاسخ موقتي گفته مي شود كه مهمترين منابع مؤثر بر رقابت ايران و تركيه در منطقه، قدرت هاي نرم و سخت اين دو دولت هستند. يافته هاي پژوهش با كاربست نظريه واقع گرايي ساختاري به ويژه تقرير واقع گرايي تدافعي نشان مي دهد كه ايران و تركيه نه بر اساس منابع قدرت سخت بلكه براساس منابع قدرت نرم خود به رقابت با يكديگر پرداخته اند. نتايج تحقيق گوياي آن است كه منابع و دارايي هاي مادي اين دو بازيگر خيلي در رقابت سياسي آن ها مؤثر نبوده بلكه برداشت ذهني كه اين دو بازيگر از نيت هاي يكديگر داشته اند و نوع سياست خارجي منطقه اي و به ويژه نوع تعاملي كه با قدرت هاي بزرگ بين المللي داشته اند، در رقابت آن ها مؤثرتر بوده است.

فاقد چكيده لاتين