بي‌ثباتي‌هاي سياسي و صنعت گردشگري در غرب آسيا

صنعت گردشگري بزرگ‌ترين صنعت در زمان صلح است. تحولات فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي، امروزه گردشگري را به يك منبع مهم توليد ناخالص داخلي و يكي از سريع‌ترين بخش‌هاي اقتصادي در حال رشد جهان تبديل كرده است. صرف نظر از قدرت اقتصادي گردشگري، اين صنعت در معرض حوادثي است كه ممكن است خطراتي را براي موفقيت آن ايجاد كند. بي‌ثباتي سياسي يكي از بحران‌هايي است كه درجه بالايي از خطر و نااطميناني را ايجاد مي‌كند و آثار منفي بر صنعت گردشگري خواهد داشت. شواهد موجود نمايانگر تاثير منفي بي‌ثباتي سياسي بر رونق اين صنعت و از رده خارج شدن برخي از مقاصد از صحنه گردشگري است. اعتراض‌هاي خشونت‌آميز، ناآرامي‌هاي اجتماعي، جنگ داخلي، عمليات تروريستي، نقض حقوق بشر يا حتي صرف تهديد اين فعاليت‌ها مي‌تواند به تغيير تصميم گردشگران بينجامد.. با مقايسه درآمدها و ميزان ورود گردشگران در شرايط امنيت و ثبات سياسي و بي‌ثباتي سياسي در عرصه جهاني و خاورميانه، مي‌توان ارتباط بسيار نزديك توسعه گردشگري با تحولات سياسي را ديد. استراتژي مبارزه با تروريسم بين‌الملل در عرصه جهاني گروه‌هاي تكفيري در فضاي سياسي - امنيتي منطقه خاورميانه و شرايط داخلي رژيم‌هاي استبدادي كشورهاي منطقه را مي‌توان از جمله عوامل بي‌ثباتي سياسي دانست. در اين پژوهش به دنبال يافتن پاسخ به اين سواليم كه «آيا بي‌ثباتي سياسي و فضاي سياسي - امنيتي حاكم بر كشورهاي منطقه غرب آسيا بر وضعيت رشد صنعت گردشگري كشورهاي منطقه تاثير منفي بر جاي خواهد گذاشت؟» اين فرضيه مطرح مي‌شود كه بين بي‌ثباتي سياسي و ناامني كشورهاي خاورميانه و تاثير منفي آن بر گردشگري اين كشورها رابطه‌اي معنادار و مستقيم وجود دارد؟ اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي - تحليلي انجام شده است.